O Congreso viviu esta semana unha desas votacións que retratan con absoluta claridade que intereses defende cada quen. Partido Popular, Vox e Junts decidiron tombar a prórroga extraordinaria dos alugueiros que protexía milleiros de familias fronte a subas abusivas, desafiuzamentos e renovacións imposibles. Decidiron poñerse do lado da especulación, do rentismo e de quen leva anos convertendo un dereito básico nunha máquina de extracción de riqueza para unha minoría privilexiada.
Porque diso vai o problema da vivenda no Estado español. Non da chamada “liberdade de mercado”. Non da “seguridade xurídica”. Nin de supostos axustes técnicos. Vai dunha transferencia masiva de riqueza desde a clase traballadora cara unha elite propietaria que vive de cobrar cada vez máis por algo tan esencial como ter un teito baixo o que vivir.
Mentres millóns de persoas destinan xa máis da metade do seu salario ao alugueiro, mentres a mocidade encadea cuartos, pisos compartidos eternos e proxectos de vida adiados, mentres familias enteiras viven coa angustia da próxima renovación do contrato, hai quen segue acumulando vivendas, fondos de investimento e rendas récord. E cando se formula sequera unha medida mínima de protección, as dereitas políticas corren a defender eses intereses con absoluta disciplina.
O sucedido estes días non é casualidade. É ideoloxía. É unha forma de entender o país onde o beneficio privado duns poucos está por riba da vida da maioría. Un modelo no que quen herda patrimonio multiplica ingresos sen producir nada, mentres quen traballa cada día empobrece pagando alugueiros obscenos. Un modelo profundamente inxusto e clasista.
Convén dicilo con claridade: o rentismo converteuse nun dos grandes mecanismos de desigualdade do noso tempo. Hai unha xeración enteira que non pode aforrar, emanciparse nin construír estabilidade porque unha parte crecente do seu salario remata cada mes en mans de propietarios que, en moitos casos, acumulan varias vivendas mentres reclaman aínda máis beneficios e máis liberdade para especular.
As consecuencias están á vista: expulsión de veciñanza dos barrios, turistificación salvaxe, cidades e vilas convertidas en activos financeiros, persoas traballadoras obrigadas a vivir cada vez máis lonxe dos seus empregos, parellas adiando fillos, ansiedade permanente e unha sensación xeneralizada de que o futuro se converteu nun luxo reservado para quen herda.
Fronte a iso, a prórroga dos alugueiros era unha medida limitada, mesmo insuficiente, pero profundamente necesaria. E aínda así, PP, Vox e Junts decidiron derrubala. Fixérono sabendo perfectamente a quen prexudicaban. Fixérono despois de semanas escoitando testemuños de persoas que non saben se poderán seguir vivindo nas súas casas. Fixérono malia existir unha maioría social clara a favor de intervir o mercado da vivenda e protexer as persoas inquilinas.
Porque esa é outra verdade incómoda: as dereitas parlamentarias representan cada vez menos o sentido común da sociedade e cada vez máis os intereses de grandes propietarios, fondos inmobiliarios e sectores especulativos. Hai millóns de votantes do PP, de Vox e mesmo de Junts que tamén sofren alugueiros imposibles, que tamén ven como os seus fillos non poden emanciparse e que tamén queren límites á especulación. Pero os seus partidos escolleron outro bando.
Aínda así, non cabe resignarse.
En apenas un mes de vixencia desta prórroga, milleiros de persoas puideron acollerse a ela. Milleiros de contratos protexidos. Milleiros de familias gañando tempo, estabilidade e algo de osíxeno. Iso demostra que as políticas públicas serven cando se fan pensando na xente e non nos balances duns poucos.
Por iso a loita continúa. Porque a vivenda non pode seguir sendo un casino financeiro. Porque ningún país pode construírse sobre xeracións condenadas a entregar media vida en forma de renda mensual. Porque o dereito a vivir dignamente debe estar por riba do dereito a especular.
E porque, máis cedo que tarde, esa maioría social que xa existe acabará converténdose tamén en maioría política.