Os últimos datos publicados confirman que existe unha ampla maioría social favorable ás medidas impulsadas por Sumar para protexer ás familias fronte á crise da vivenda e limitar a especulación inmobiliaria.
O 73,6% da poboación apoia a prórroga extraordinaria dos contratos de alugueiro que deberá ser convalidada no Congreso o próximo 28 de abril. O apoio é especialmente alto entre o electorado de Sumar, cun 91%, aínda que tamén existe respaldo maioritario entre votantes doutras formacións políticas, incluídos PP e Vox.
Isto evidencia que a crise da vivenda xa non é unha cuestión sectorial nin limitada a determinados perfís sociais. O medo ás subas abusivas do alugueiro, á perda da vivenda e á expulsión dos barrios afecta hoxe a millóns de persoas. A percepción social é practicamente unánime: máis do 93% da poboación considera que os prezos do alugueiro son altos ou moi altos.
Os datos tamén mostran un consenso social crecente a favor de intervir o mercado da vivenda. Hai maiorías amplas favorables á limitación dos prezos do alugueiro en zonas tensionadas, a aumentar a fiscalidade sobre quen acumula múltiples vivendas e a limitar a compra de inmobles con fins especulativos.
Este escenario reforza a posición defendida por Sumar nos últimos anos: a vivenda non pode seguir tratándose exclusivamente como un activo financeiro. Existe unha demanda social clara para que as administracións públicas actúen e garantan o dereito á vivenda fronte á especulación.
As medidas impulsadas ata agora demostraron ademais que a intervención pública funciona. A limitación das subas do alugueiro, a prórroga extraordinaria dos contratos ou a declaración de zonas tensionadas permitiron introducir proteccións reais para miles de familias.
No relativo ao novo Plan Estatal de Vivenda aprobado no Consello de Ministros, é relevante que por primeira vez se consolide o principio de que toda vivenda construída ou adquirida con fondos públicos quede destinada permanentemente á protección pública e ao alugueiro accesible. Isto supón corrixir unha das grandes anomalías das últimas décadas, nas que vivenda financiada con recursos públicos acabou incorporándose ao mercado privado.
Ao mesmo tempo, segue sendo necesario aumentar de maneira importante os recursos destinados ás políticas públicas de vivenda. O déficit histórico de parque público e alugueiro social continúa moi por debaixo da media europea, polo que será necesario combinar investimento público, blindaxe do parque público e intervención decidida sobre o mercado.
O debate político sobre vivenda está cada vez máis condicionado por unha realidade evidente: a maioría social demanda regulación, protección e límites á especulación.